Í dag er oft litið á tölvuleiki sem tímasóun sem gagnast engum. Höfundar kjósa að líta öðruvísi á tölvuleiki af einni meginástæðu: þeir halda athygli spilenda. Tölur frá bandarísku stofnuninni NPD group segja 91% barna á aldrinum 2-17 ára í bandaríkjunum spila tölvuleiki [1]. Þessi grein mun fjalla um hvernig hægt er að nýta þetta listform í kennslustofunni.

Við þekkjum vel þá tilhneigingu að til að geta sagt eitthvað um hvar við stöndum sem einstaklingar eða fyrirtæki þá er algengast að bera sig saman við aðra í gegnum kannanir eða rannsóknir og ekki er nú lakara ef slíkar kannanir koma erlendis frá, t.d frá Gartner eða sambærilegum aðilum. Í þessum pistli hef ég tekið saman efni úr tveimur slíkum könnunum sem hafa komið út eftir áramótin og handvaldi nokkrar niðurstöður sem geta verið áhugaverðar fyrir okkur sem vinnum í upplýsingatæknigeiranum.

Hrafn Loftsson starfaði um árabil við hugbúnaðargerð en færði sig um set inn í heim akademíunnar og hefur verið kennari við tölvunarfræðideild HR síðustu fjórtán ár auk þess að sinna rannsóknum á sviði máltækni. Síðasta haust fannst honum kominn tími til að hella sér út í hringiðuna á nýjan leik. Ásamt því að sinna kennslu við HR starfar hann nú hjá hugbúnaðarfyrirtækinu Spretti. „Það greip mig einfaldlega þörf fyrir að breyta til, mér fannst ég vera farinn að segja ansi gamlar sögur í kennslunni,“ segir Hrafn.

Þegar ég kynni kosti frjáls hugbúnaðar fyrir skólum, stofnnunum eða fólki af götunni mæta mér oftar en ekki eftirfarandi svör.

Frjáls hugbúnaður á ekki alveg við okkur þar sem flestir í okkar umhverfi eru ekki í neinni aðstöðu að fá að velja þann hugbúnað sem við notum eða hafa einhver áhrif á val forrita sem í boði eru.

eða

Frjáls hugbúnaður þarf svo mikla tæknilega vinnu til að aðlagast okkar verkefnum og þar sem frjáls hugbúnaður er tæknilegt viðfangsefni þá á það ekki inn á borð til okkar.

Það er ekki að sjá annað en að hræðsla, óvissa og efasemdir eru ríkjandi þegar umræðan beinist að frjálsum hugbúnaði. Minn tími fer oft í að ræða og leiðrétta algengustu ranghugmyndirnar sem hindrar fólk í að skoða kosti slíks hugbúnaðar.

Í þessari grein verður fyrirbærinu Google Apps for Education gerð skil en fyrir ekki allt svo löngu hóf Google innreið sína inn í skólakerfið. Nú er Google þekkt fyrir að búa til áhugaverðar lausnir og það lítur út fyrir að þeirra nýjasta lausn sé ein af þeim. Google Apps for Education, sem hér eftir verður vísað til undir skammstöfuninni GAE, sameinar mikið af þekktum lausnum Google inn í pakka sem er sérsniðin að þörfum kennara og nemenda og auðvitað kostar pakkinn ekki krónu. Með GAE er Google ekki aðeins að nútímavæða hugbúnaðarlausnir fyrir skólakerfið heldur einnig að stuðla að breyttum kennsluaðferðum þar sem hnattvæðing er í fyrirrúmi.

Stjórnvöld gera kröfur til matvælaframleiðenda um rekjanleika í framleiðsluferlinu.  Í Evrópulöndum og á Íslandi snýr þetta meðal annars að tvennu:

Að framleiðandi geti rakið matvæli sem hann framleiðir eitt skref áfram og eitt skref aftur.  Með öðrum orðum að framleiðandi viti hvert hann sendir matvæli og að hann viti hvaða hráefni var notað til framleiðslunnar og hvaðan það kom.  Með þessu móti er með öryggi hægt að innkalla matvöru ef í ljós kemur að hún er ekki neysluhæf, t.d. vegna salmónellusmits.

Fjármálaráðuneytið hefur ákveðið, fyrir hönd ríkisins, að allir reikningar vegna seldrar vöru og  þjónustu skuli vera á rafrænu formi frá og með 1. janúar 2015. Þetta fyrirkomulag skal gilda um alla reikninga birgja til ríkisstofnana og reikninga ríkisins til lögaðila.Með þessu áskilur ríkið sér rétt til að kalla eftir rafrænum reikningum frá birgjum, til áréttingar má benda á að ákvæði þess eðlis er nú þegar að finna í öllum rammasamningum.  

Það má einfalda og bæta alla vefi, sama hversu góðir þeir eru. Það kann að hljóma frekar einfalt en einfaldleikinn er ekki alltaf auðfenginn. Við þurfum að streða til að gera hluti einfalda. Opinberir vefir glíma við ýmsar áskoranir. Ég ætla að gera tvær að umtalsefni í þessari grein, forgangsröðun og vefstjórn.

Á flestum opinberum vefjum eru ótal lítil verkefni að trana sér fram og skyggja á það sem skiptir mestu máli. Eigendur vefjanna þekkja jafnvel ekki lykilverkefnin á vefnum. Ofuráhersla er á fréttir og annað efni sem skiptir notendur litlu máli. Krafan um að vefurinn þurfi að vera “lifandi” með sírennsli af fréttum kemur ekki frá notendum heldur stofnuninni.

Árið 2012 var svokallað Turing ár en þá voru liðin 100 ár frá fæðingu Alan Turing.  Þekkingarsetur í fræðilegri tölvunarfræði við Háskólann í Reykjavík (ICE-TCS) skipulagði fyrirlestraröð þar sem fjallað var um líf og störf Alan Turing.  Ákveðið var að halda áfram á sömu braut og halda fyrirlestraröðina, Pearls of Computation, þar sem fjallað er um einstaklinga sem hlotið hafa hin virtu Turing verðlaun eða önnur virt verðlaun á sviði tölvunarfræðinnar.  Edsger Wybe Dijkstra hlaut Turing verðlaunin árið 1972 og er einn þeirra sem fjallað var um í þessum fyrirlestrum. Hægt er að nálgast glærur af flestum fyrirlestrum á slóðinni http://www.icetcs.ru.is/poco.html.

Í kjölfarið af snjallsíma- og spjaldtölvubyltingunni sem hófst fyrir nokkrum árum síðan má segja að nýtt skeið í rekstri tölvukerfa og upplýsingatæknisviða hafi byrjað víða um heim. Það sem margir í dag kalla neytendavæðingu upplýsingatækniiðnaðarins kristallast í hugtaki sem heyrist æ oftar hjá fyrirtækjum.

BYOD eða ‚ Bring Your Own Device‘ er hugmyndafræði sem snýr að því að starfsmenn fyrirtækja noti frekar sín eigin tæki við dagleg störf heldur en að fyrirtækin sjálf setji stefnu um það hvaða tæki eru notuð og útvegi starfsmönnum tæki í leiðinni. Við fyrstu sýn lítur þetta út fyrir að vera beggja hagur; starfsmaður fær að nota tæki sem honum líkar betur við og fyrirtæki þurfa ekki að kaupa tæki sem er síðan sett í hendur starfsmanns. En eins og mörg fyrirtæki hafa verið rekin að undanförnu þá er reynslan ef til vill önnur.